2/13/2007

Περί του μή ραδίως πιστεύειν διαβολή


"Η άγνοια είναι τρομερό πράγμα και αιτία πολλών κακών για τους ανθρώπους.Σα μια αχλύ που σκεπάζει τα πράγματα και αμαυρώνει την αλήθεια και κατατρύχει τον βίο του καθένα μας.Μοιάζουμε σαν να περιπλανιώμαστε στο σκοτάδι και έχουμε πάθει ότι και οι τυφλοί:Άλλοτε σκοντάφτουμε κάπου χωρίς λόγο , άλλοτε προσπερνάμε αυτό που δεν έπρεπε και αυτό που βρίσκεται κοντά μας και μπροστά στα πόδια μας,δεν το βλέπουμε. Αντίθετα,εκείνο που βρίσκεται εντελώς μακριά μας,φοβόμαστε ότι θα μας δημιουργήσει πρόβλημα.
Και στα περισσότερα πράγματα που κάνουμε δεν σταματάμε να ολισθαίνουμε σε λάθη.Αυτή η κατάσταση έχει δώσει μύριες αφορμές στους διδασκάλους της τραγικής ποίησης για να εμπνευστούν δράματα,όπως το δράμα της γενιάς των Λαβδακίδων και των Πελοπίδων και όλα τα παραπλήσια με αυτά .Γιατί σχεδόν όλα τα δράματα που διαδραματίζονται επι σκηνής μπορεί να θεωρήσει κανείς ότι έχουν προέλθει από άγνοια, λες και τα χορηγεί κάποια τραγική τύχη.
Το λέω αυτό γιατί θέλω να να μιλήσω και γι'άλλα και ιδιαίτερα για τις ψεύτικες διαβολές εναντίων γνωστών και φίλων.Εξ’αιτίας τους και οικογένειες έχουν αναστατωθεί,και πόλεις καταστράφηκαν ολοσχερώς,και πατεράδες εξοργίστηκαν εναντίων των παιδιών τους και αδέλφια μεταξύ τους και παιδία εναντίον των γεννήτορων τους και εραστές εναντιών των αγαπημένων τους.Επίσης πολλές φιλίες διαλύθυκαν και όρκοι έσπασαν από την πιθανότητα να ισχύουν οι διαβολές.Για να μπορέσουμε να αποφύγουμε να πέσουμε θύματα των διαβολών ,θέλω με το λόγο μου,όπως θα μπορούσε να το ζωγραφίσει κάποιος ,να υποδείξω τι είναι η διαβολή ,από πού προέρχεται και τί δημιουργεί. "
Ο Απελλής
"Περισσότερο απ’όλους ο ζωγράφος Απελλής, ο Εφέσιος, συνέλαβε την εικόνα της διαβολής .Γιατί ο ίδιος έπεσε θύμα της.
Είχε διαβληθεί άσχημα, ότι τάχα συμμετείχε στη συνομωσία του Θεοδώτα προς τον Πτολεμαίο στην Τύρο ,ενώ ο Απελλής δεν είχε δεί ποτέ την Τύρο,ούτε καν γνώριζε ο Θεοδότας ποιος είναι, εκτός μόνο όσα άκουγε από τον Πτολεμαίο, ότι έιναι κάποιος ύπαρχος επιτετραμμένος στην Φοινίκη.
Άλλ' όμως κάποιος όμοτεχνος ανταγωνιστής του,Αντίφιλος το όνομα του,από φθόνο για την τιμή που του είχε ο βασιλιάς και απο ζηλοτυπία για την τέχνη του,κατήγγειλε στον Πτολεμαίο ότι τα ξέρει όλα και πως κάποιος είδε τον Απελλή στην Φοινίκη να συντρώγει με τον Θεοδότα και σε όλο το δείπνο του μιλούσε μυστικά στο αυτί.
Στο τέλος ισχυρίστηκε πως η αποστασία της Τύρου και η κατάληψη της Πηλουσίου προέκυψε κατόπιν συμβουλής του Απελλή .
Ο Πτολεμαίος αν και γενικά δεν ήταν νευρικός ,αλλά θρεμμένος μέσα στην δεσποτική κολάκεια,άναψε και συνταράχτηκε τόσο πολύ από την παράλογη αυτή διαβολή ώστε δεν σκέφτηκε ούτε το πιο εύλογο:Ούτε ότι ήταν ανταγωνιστής του ο διαβάλλων, ούτε ότι ο ζωγράφος Απελλή ς δεν ήταν δε θέση να κάνει μια τόσο μεγάλη προδοσία.Και επιπλέον δεν σκέφτηκε πως δεν είχε λόγο να το κάνει ,αφου ήταν ευεργέτημένος από αυτόν και έχαιρε της εκτίμησης των ομοτέχνων του.Αλλά ενώ δεν εξέτασε και το απλό, αν πράγματι ταξίδεψε ο Απελλής στην Τύρο, αμέσως εξεμάνη και βούιξε όλο το βασιλικό παλάτι από φωνές και τις κραυγές του για τον αχάριστο,τον επίβουλο και συνομωτη.
Και αν δεν έλεγε κάποιος από τους παρόντες που αγανάκτησε με την αναισχυντία του Αντίφιλου και καταλυπήθηκε τον Απελλή ,ότι κάνεναν από αυτούς δεν συνάντησε ο άνθρωπος ,θα του είχαν κόψει το κεφάλι και θα είχε προσπεραστεί το γεγονός πως σε τίποτα δεν ήταν αίτιος αυτός για τα κακά που συνέβησαν στην Τύρο.
Ο Πτολεμαίος λέγεται ότι ντράπηκε τόσο πολύ με αυτά που γίνανε,που δώρισε στον Απελλή 100 τάλαντα και τον Αντίφιλο τον έκανε δούλο του.
Ο Απελλής καθώς κρατούσε στη μνήμη του όσα κινδύνεψε να πάθει,με αυτην την εικόνα αναπαρέστησε την διαβολή:
Στα δεξιά της κάθεται κάποιος άνδρας με τεράστια αυτιά,σχεδόν όμοια με του Μίδα,προτείνοντας το χέρι ενώ από μακρία πλησιάζει η Διαβολή.
Γύρω από αυτόν στέκονται δυο γυναίκες.
Μου φαίνεται η Άγνοια και Υπόληψις.Απο την άλλη πλευρά προσέρχεται η Διαβολή,γύναιον υπερβολικά όμορφο,θερμό και ταραγμένό έτσι που να δείχνει τη λύσσα και την οργή της.Στο αριστερό της χέρι κρατάει μια δάδα καιόμενη και με το άλλο σέρνει ένα νέο που έχει σηκώσει τα χέρια προς τον ουρανό και επικαλείται τους θεούς .
Προηγείται μπροστά τους ένας άνδρας ωχρός και άσχημος,με κοφτερό βλέμμα που μοίαζει με αυτούς που πάσχουν από μακρά ασθένεια.Θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι αυτός είναι ο Φθόνος.Υπάρχουν και άλλες δύο επιπλέον που συνοδεύουν,προτρέπουν,υποστηρίζουν και επιδοκιμάζουν την Διαβολή.
Όπως μου μαρτύρησε ο περιηγητής της εικόνας η μία ήταν η Επιβουλή ,η άλλη η Απάτη.
Στο κατόπι ακολουθεί μια άλλη μορφή ,εντελώς πένθιμα φτιαγμένη,μαυροντυμένη και συντετριμμένη ,Μετάνοια νομίζω λεγότανε…Αυτή γυρνούσε προς τα πίσω δακρυσμένη και με μεγάλη ντροπή έβλεπε την Αλήθεια να πλησιάζει.Έτσι λοιπόν ο Απέλλης απεικόνησε με τη ζωγραφική του τον κίνδυνο που διέτρεξε."
.......
Αυτή η δημοσίευση-πόστ έρχεται ,λίγους αιώνες πριν,απο τον Λουκιανό,το 120-190 μ.Χ περίπου.Είναι ένα απόσπασμα απο το έργο του " Περί του μή ραδίως πιστεύειν διαβολή" .
Η καταγωγή του Λουκιανού ήταν απο τη Συρία και όπως λέει και η Βικι:"Το πιο εκπληκτικό σχετικά με τον τρόπο γραφής του Λουκιανού είναι το πόσο έντεχνα χειρίζεται την ελληνική γλώσσα, ακόμη και την Αττική διάλεκτο, δεδομένου ότι δεν ήταν η μητρική του γλώσσα".
Τα κείμενα του είναι απολαυστικά και σίγουρα διαχρονικά.
Θα μπορούσε να ήταν εκπληκτικός blogger,"loukianos.bloggspot.com".
Δεν το έχει κατοχυρώσει κανείς ακόμα...
Ο Απελλής ήταν ξακουστός ζωράφος της εποχής και ο αγαπημένος ζωγράφος του Μ.Αλέξανδρου.
Παραλίγο τo λήμμα της Βικιπαιδείας στο όνομα Απέλλης, να μιλούσε για τα λαμπρά έργα του, την σκοτεινή ιστορία της προδοσία τους και το τραγικό του τέλος...
Το απόσπασμα απο το έργο του Λουκιανού " Περί του μή ραδίως πιστεύειν διαβολή" δεν το βρήκα σε μετάφραση και είναι αρτι μεταφρασθέν απο το μανιτάρι .(Δεκταί παρατηρήσεις-διορθώσεις).
Έχει και συνέχεια το κείμενο κι αν το μεταφράσω όλο θα το ανεβάσω παράλληλα με το αρχαίο,μια ακόμα πολιτιστική προσφορά του μανιταριού...
Το είχα διαβάσει εδώ και λίγα χρόνια επειδή με είχε εντυπωσιάσει ο τίτλος.Τελικά με εντυπωσίασε και το περιεχομένο.
Ο πίνακας-πάθημα-μάθημα του Απελλή δεν έχει διασωθεί.
Απο τη ζωντανή περιγραφή που έκανε στον πίνακα ο Λουκιανός ,χωρίς καν να τον έχει δεί ο κι ίδιος, αισθανόμαι σίγουρος οτι κάπου τον έχω δεί...
Κάπου τον έχω δεί,κάπου τον έχω δεί...

4 σχόλια:

Ο χρήστης Blogger Sarah είπε...

Μανιταρι μου
Παραμονες Αγιου Βαλεντινου, γιατι εσυ ασχολεισαι μετα σκοτεινα της ανθρωπινης ψυχης;
Φθονος, εδω θα μπορούσε να πει κανεις τοσα πολλά... εχουμε γνωρισει τοσους και τοσους.

Αλλα ξερεις κατι... εχω γνωρισει και μερικούς που δεν φθονουν, δεν ζηλευουν, χαιρονται με την πρόοδο του άλλου κι ας μην εχουν τις ιδιες απολαβες αυτοί... λίγοι ειναι σιγουρα, αλλά τι διαμάντια ειναι αυτα μανιταρι μου...

13 Φεβρουαρίου 2007 - 5:44 π.μ.

 
Ο χρήστης Blogger Mανιτάρι είπε...

Αστα Πανάσχημη μου,μου τη βάρεσε!Τυχαία θυμήθυκα το κείμενο του Λουκιανού και βάλθηκα να το μεταφράζω να το ποστάρω.Τι αρχαίοι τι νέοι τα ίδια είμαστε...Ευχαριστώ που περνάς και μου ρίχνεις καμια ματιά..Και πράγματι υπάρχουν διαμάντια..Ψυχές διαμάντια...Οι υπόλοιποι γαιάνθρακες..

13 Φεβρουαρίου 2007 - 6:05 π.μ.

 
Ο χρήστης Blogger Eleste είπε...

αυτο το μανιταρι μας εχει συνεπαρει! νομιζα οτι εισαι του δασους, αγριο κ άγευστο. τελικα εκανα λαθος, εισαι ειδος εκλεκτον και καλλιεργημένο!

γι αυτο σε κατεταξα πρωτο στα λινκς αγαπημενων μπλογκερς.

14 Φεβρουαρίου 2007 - 11:33 μ.μ.

 
Ο χρήστης Blogger Mανιτάρι είπε...

elinor τί να πώ!Να στεναχωρεθώ που με παρεξήγησες ή να χαρώ με τα τόσο καλά σου λόγια;To δεύτερο!Σε ευχαριστώ πάρα πολύ!

15 Φεβρουαρίου 2007 - 3:15 π.μ.

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα